2 Samuel 2

А зэпстэумэ ауж Даут Зиусхьаным еупчӀыгъ: «Ехъуд хэкум икъалэмэ ащыщ горэм сыкӀомэ хъущта?» Зиусхьаным ащ къыриӀожьыгъ: «КӀо». Даут къыӀуагъ: «Тыда сыздэкӀощтыр?» Ащ къыриӀожьыгъ: «Хъэурэн».

Зы тэлай дэкӀауэ Даут ТХЬЭМ зыхуигъазэри еупщӀащ: «Сыт сщӀэнур? Ехьудей къалэхэм ящыщ гуэрым сыӀэпхъуэж хъуну?» «Хъунущ!» – зыкъригъэщӀащ абы ТХЬЭМ. «ДэнэкӀэ згъазэмэ нэхъыфӀ?» – щӀэупщӀащ Даут. «Хъэуран кӀуэ», – жиӀащ ТХЬЭМ.

Арти ишъузитӀуи, ИзрыӀэлым щыщ АхъынэӀамрэ чӀыпӀэу Къармэл щыщ Нэбал игощагъэу, шъузабэу къэнэгъэ Абигаилрэ игъусэхэу Даут ащ кӀуагъэ.

И щхьэгъуситӀыр – ИзрэӀэл щыщ Ахэнымрэ Къармэл щыщ Нэбэл и щхьэгъусэу щыта Абиджэлрэ – зыщӀигъури, Даут Хъэуран ежьащ.

Игъусэхэри хэт иунагъуи кӀыгъоу къакӀохи, Хъэурэнрэ ащ къыпэблэгъэ къалэхэмрэ адэтӀысхьагъэх.

Апхуэдэу абы къыдежьащ и цӀыхухэри, щхьэж и унагъуэр щӀыгъуу. Ахэр Хъэуранрэ абы и Ӏэгъуэблагъэм ит жылэхэмрэ дэтӀысхьащ.

Ехъуд лӀыхэр къызэӀукӀэхи, ехъуд лъэпкъым ипачъыхьанэу Даут дагъэ щафагъ. ГилыӀадым ит къалэу Яощ щыщ лӀыхэм Саул зэрагъэтӀылъыжьыгъэм икъэбар Даут къыфахьыгъ.

Ехьудей тхьэмадэхэр Хъэуран къыщызэхуэсщ, Даут и щхьэфэм дагъэр щихуэри, Ехьудей хэкум и пащтыхьыну ягъэнэхуащ. ДжылыӀэдейм ит Абэш къалэм дэсхэм ТӀалутӀ и хьэдащхьэм хуэфащэ пщӀэ зэрыхуащӀыжар Даут къыщищӀэм,

Арти ГъылыӀадым ит къалэу Яощ дэсхэм адэжь лӀыкӀохэр ыгъакӀохи, Даут ахэм араригъэӀуагъ: «Шъуизиусхьанщтыгъэу Саул гукӀэгъу фэшъушӀи зэрэжъугъэтӀылъыжьыгъэм пае Зиусхьаным ынэшӀу къышъущэф,

абыхэм лӀыкӀуэ яхуищӀащ: «ТХЬЭМ и нэфӀыр къыфщыхуэ, – ехъуэхъуащ ар абэшдэсхэм, – пщӀэ хуэфщӀу фи зиусхьэн ТӀалутӀ зэрыщӀэфлъхьэжам щхьэкӀэ!